Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιαπωνία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ιαπωνία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 31 Ιανουαρίου 2017

Nicola

 Είχαν περάσει μερικοί μήνες απ ’όταν πάτησα το πόδι μου στην Ιαπωνία. Είχα πιάσει δουλειά στο Hostel και είχα πια γνωρίσει αρκετό κόσμο. Η ζωή γέμιζε, όπως και τα πήλινα δοχεία για σάκε στις κρύες Ιαπωνικές και γεμάτες μυστήριο νύχτες. Είχα 9 μέρες άδεια το μήνα να κάνω ότι ήθελα, και τις υπόλοιπες είχα βάρδια. Καθάριζα δωμάτια και γενικούς χώρους ως πληρωμή για δωρεάν διαμονή, χαμηλές τιμές στο φαγητό και κάποια λίγα χρήματα το μήνα. Παρα ήμουν τυχερός, έτσι μπόρεσα να μείνω εκεί πολύ καιρό και να ζήσω μια από τις ομορφότερες εμπειρίες της ζωής μου.
 Στην αρχή επικοινωνούσα δειλά και με προσοχή, δεν ήξερα τους Ιάπωνες και δεν ήθελα να κάνω καμία δυτική ηλιθιότητα σαν όλες αυτές που έβλεπα γύρω μου από μεθυσμένους ή αγενείς δυτικόφερτους πελάτες. Δεν έχω ξαναδεί πιο άσχημο κοντράστ μεταξύ δύο πολιτισμών. Ήμασταν άγριοι μπροστά στην κοινωνική συμπεριφορά των Ιαπώνων. Δεν χάναμε απλά στα σημεία, ένιωθες μια ανάγκη να κρυφτείς. Αν ήσουν τσόκαρο και το καταλάβαινες είχε καλώς, ειδάλλως θα ζούσες μια τυπική εκδρομή. .
 Μέσα σε όλο αυτό το συρφετό ανθρώπων και εμπειριών, υπήρξαν και τα φωτεινά παραδείγματα, όπως ο Νικολά, ένας Γάλλος από το Κλερμόν Φεράν, ο οποίος σπούδαζε Τζούντο εκεί. Τον γνώρισα στο Hostel όπου εργαζόταν και αυτός για να μπορέσει να παραμείνει αρκετό καιρό, ώστε να ολοκληρώσει την εκπαίδευσή του. Δεν μίλαγε ποτέ πολύ και είχε ένα σώμα σαν πέτρα. Όταν καθάριζε, όλοι του οι μύες συσπώνταν σε ένα συνολικό χορό, εναρμονισμένοι, λες και είχαν συνεννοηθεί. Μέναμε μαζί στο ίδιο μικροσκοπικό δωμάτιο με 4 κρεββάτια κουκέτες. Πάντα είχε ένα μπλε τετράδιο, σαν αυτό που είχαμε στο σχολείο και έγραφε φράσεις Ιαπωνικές, για να μαθαίνει. Θυμάμαι μια μέρα, κάνοντας διάλειμμα από τον όροφό μου, ανέβηκα να τον δω στον πιο πάνω όροφο. Τα ασανσέρ ήταν σχετικά αθόρυβα, και δεν με κατάλαβε όταν έφτασα απάνω. Καθώς πήγα προς την πόρτα, άκουσα ένα θόρυβο, σαν κάποιον να κάνει ασκήσεις. Ποτέ δεν θα ξεχάσω την εικόνα που είδα. Ο Νικολά, είχε χώσει σε ένα σεντόνι όλα τα άπλυτα, μαξιλάρια, παπλώματα, σεντόνια, τα είχε κάνει ένα τεράστιο κόμπο, τα είχε περάσει πάνω από τον ώμο του και έκανε μία συγκεκριμένη λαβή τζούντο, ξανά και ξανά. Έκανε εξάσκηση ακόμη και στην δουλειά, με μικρά διαλείμματα, έκανε ασκήσεις για να τελειοποιήσει την τέχνη του. Κάποιοι άνθρωποι μιλάνε ελάχιστα, αλλά λένε πολύ περισσότερα από άλλους που μιλάνε πολύ, λέγοντας τίποτα απολύτως. Ο Νικολά μου το έμαθε αυτό χωρίς ούτε μία λέξη.
 Ήταν μεσαίου ύψους, γεροδεμένο σώμα, κοντό, σχεδόν ξυρισμένο μαλλί, μάτια μικρά αλλά ερευνητικά. Απέδιδε όλος μια περίεργη δύναμη. Μιλούσε λίγο και γέλαγε με την καρδιά του. Ήταν ο τύπος ανθρώπου που θα σε σιχαινόταν εάν τον δωροδοκούσες για κάτι, από αυτούς που δεν έχουν τιμή, δεν τους αγοράζεις, αν έλεγες πολλά και δήθεν, θα του γινόσουν απωθητικός. Για τη ζωή του έμαθα ελάχιστα, δεν ήθελα να ρωτήσω, όχι ότι δεν με ένοιαζε, αλλά πήγα με την ροή. Δεν μίλαγε Αγγλικά, δεν μίλαγα Γαλλικά και κουβεντιάζαμε ώρες ατέλειωτες για όλα. Όταν γέλαγε, στα μάτια του σχηματίζοντας μερικές περίεργες ηλικιωμένες γραμμές σαν αυτές των αγροτών που τους ψήνει ο ήλιος. Τις κοίταζα περίεργα και αναρωτιόμουν πώς να βρέθηκαν πάνω σε αυτό το πρόσωπο. Ο Θεός είναι σοφός, πάνω στο σώμα κάθε ανθρώπου, αποτυπώνει όλα τα στοιχεία που χρειάζονται οι άνθρωποι για να “νιώσουν” τον άλλον. Αρκεί να θες να δεις. Αυτές οι γραμμές του Νικολά, ήταν ένα αποτέλεσμα μιας εσώτερης κατανόησης και σοφίας, που σπάνια είχα δει σε άνθρωπο αυτής της ηλικίας. Αυτό που όμως τον έκανε να ξεχωρίζει ήταν η κοινωνική του ευγένεια. Αβρός, ευγενέστατος, ταπεινός και συνοπτικός, σαν Ιαπωνική ψυχή σε Γαλλικό σώμα, σε έκανε να ντρέπεσαι, και σου απέπνεε έναν έντονο σεβασμό. Υπέθετα το προσωπικό του σύστημα αξιών, μέσα από τις μικρές καθημερινές λεπτομέρειες. Έδινε χώρο στην κουβέντα, χρόνο στο να νιώσει τι κουμάσι είναι ο καθένας, δεν διέκοπτε και ποτέ δεν έβαζε το προσωπικό του θέλημα μπροστά από του άλλου, την ίδια στιγμή, που ποτέ και για κανέναν δεν θα έκανε αλλαγή προγράμματος για όποιο λόγο, όταν αυτό είχε να κάνει με την τέχνη του. Βαριά, στιβαρή, ευγενική και αόρατη δύναμη.
 Με τον καιρό δεθήκαμε αρκετά, βγαίναμε μαζί, πίναμε μαζί και όταν η περίσταση το έφερνε, χαζολογούσαμε και μαζί. Ονειρευτήκαμε τις Ιαπωνέζες γυναίκες μας με τα κιμονό, τα μικρά σχιστά μάτια που θα είχαν τα παιδιά μας, την ηρεμία που θα βρίσκαμε στην φύση της Ιαπωνίας και την εξέλιξη που θα είχε καθένας στην τέχνη του. Θαύμαζε τα σχέδια μου και εγώ θαύμαζα την αποφασιστικότητα του στην τέχνη των πολεμικών τεχνών.
 Μια μέρα, πήγαμε στην ταράτσα του Hostel να κάνουμε εξάσκηση μαζί. Ο Νικολά ήξερε τζούντο και μια μορφή Καράτε, νομίζω Κιόκουσιν. Με είχε επηρεάσει και ήθελα να ξεσκονίσω τις λίγες γνώσεις που είχα. Θυμάμαι να μην προλαβαίνω να βλέπω από που χώνεται και που χτυπάει. Σκεφτόμουν τι θα πάθαινε κάποιος που θα έμπλεκε άσχημα μαζί του, αλλά είμαι σίγουρος ότι πολύ σπάνια ο Νικολά θα επέτρεπε στον εαυτό του να “ξεφύγει”, η ικανότητα αυτοδιαχείρισης του ήταν κάτι παραπάνω από εκπληκτική.
 Περάσαμε μαζί 6 μήνες, μπήκαν και άλλοι στην παρέα, αλλά οι Ιάπωνες τον σέβονταν παραπάνω από όλους. Γυρίσαμε μαζί το Κιότο, νύχτα, μέρα, εκδρομές, βόλτες στην πόλη. Ανα καιρούς μου έλεγε ότι γνώρισε κάποια ενδιαφέρον Ιαπωνέζα, αλλά σχεδόν πάντα κατέληγε στο συμπέρασμα ότι την γυναίκα που θα του αρέσει θα την γνωρίσει μία ώρα πριν την πτήση για Γαλλία. Με πιάναν τα γέλια. Κι όμως, σε τέτοιους ανθρώπους ο θεός ‘ή αργεί να δώσει ταίρι, ή το δίνει πολύ γρήγορα. Άνθρωποι αυτήν της αξίας, επιτρέπει ο Θεός να γνωρίσουν αυτό που πρέπει όταν πρέπει., κάτι σαν διαδικασία διάφανη, σιωπηλή, ένας ανομολόγητος δεσμός ομορφιάς και αλληλοκατανόησης. Σαν να  κλείνει το μάτι από κάπου ψηλά, για την λεβεντιά του καθενός.
 Καθώς βυθιζόμουν στην ζωή και “αλλοιωνόμουν”, έκοψα το τσιγάρο και άλλαξα ριζικά τρόπο ζωής. Ο Νικολά με έπεισε να πάω σε ένα παραδοσιακό χώρο Ιαπωνικών πολεμικών τεχνών, εκπληρώνοντας ένα όνειρο παιδικό. Άλλη ιστορία…
 Πέρασε ο καιρός, ζήσαμε πολλά, κάποιες φορές τον φωτογράφισα, είχε μία χαρακτηριστική πόζα, ανέβαινε πάνω σε μία σκούπα και έκανε πως πέταγε χαιρετώντας, γέλαγα πίσω από την μηχανή. Ήταν μία από τις φωτογραφίες που μπήκε σε έκθεση. Ήταν το λιγότερο που μπορούσα να του προσφέρω, να αφήσω τον Νικολά, στην δική μου προσωπική αιωνιότητα

Τετάρτη 18 Ιανουαρίου 2017

Takeo Nakagawa



Ο Τακέο ήταν ένας 75 χρονος Ιάπωνας συνταξιούχος. Τον γνώρισα στο Hostel. Ερχόταν μερικές φορές τα βράδια να πιεί μαζί με τα παιδιά που εργάζονταν εκεί. Είχε αγαπήσει πολύ ένα Γάλλο που σπούδαζε Τζούντο σε ένα Ιαπωνικό Πανεπιστήμιο. 
Άσπρα μακριά και αραιά μαλλιά, κοντούλης, με χαμογελαστά σχιστά μάτια. Είχε μεγάλες σακούλες κάτω από τα κατωβλέφαρα. Γέλαγε συχνά. Πολλές φορές μιλώντας, χρησιμοποιούσε τα χέρια του, ένα εκ των οποίων σήκωνε με μία χαρακτηριστική κίνηση προσπαθώντας να τελειώσει μία πρόταση λέγοντας κοφτά...Ah..ok ok. Είχε σαρκώδη χείλη και του έλειπε ένα δόντι από την μία πλευρά. 
Ο Τακέο δεν μιλούσε πολλά Αγγλικά, αλλά ήταν τόσο πρόσχαρος που γεφύρωνε το κενό της γλώσσας με την μεγάλη του καρδιά. Σπάνιο φαινόμενο. Ένα βράδυ καθώς ήμουν στο μπαρ και έπινα σάκε, ζεστό, ήρθε ο Νικολά, ο Γάλλος, και μου τον σύστησε. Τότε διάβαζα Ιαπωνικά και κάτι κουτσοκαταλάβαινα, αλλά την συνεννόηση την έκανε ο Νικολά που είχε μάθει Ιαπωνικά μόνος του. Καθίσαμε μαζί και μόλις τον είδα σκέφτηκα ότι ο τύπος είναι για πορτραίτο. Ο Νικολά του είπε ότι είμαι φωτογράφος και ο Τακέο έδειξε να το θεωρεί μεγάλο πράγμα. Οι Ιάπωνες τρέφουν μεγάλη εκτίμηση στην τέχνη και στους καλλιτέχνες. Τους δίνουν μεγάλο περιθώριο ''κίνησης'' ανάμεσά στους ίδιους. Περάσαμε ένα καταπληκτικό βράδυ με πολύ κουβέντα, απορούσα πως τα καταφέρναμε, ο Τακέο δεν μίλαγε γρι Αγγλικά, ο Νικολά επίσης δεν μίλαγε Αγγλικά και εγώ δεν μίλαγα καθόλου Γαλλικά και με το ζόρι έπιανα κάτι Ιαπωνικά. Κι όμως, πέρασε ένα βράδυ έχοντας αναλύσει ένα σκασμό πράγματα. Όταν μιλάει η καρδιά των ανθρώπων η γλώσσα πραγματικά περισσεύει. Δεν χρειάζονται πολλά. 
Με τον καιρό ο Τακέο άρχισε να έρχεται πιο συχνά, καθόταν στο μπαρ και έπινε λιγάκι, περίμενε να τελειώσει ο Νικολά και εγώ και περνάγαμε τα απογεύματά μας άλλοτε συζητώντας, άλλοτε κάνοντας πολλά κενά, απλά απολαμβάνοντας ο ένας την παρέα του άλλου. Αυτό δεν προκαλούσε καθόλου αμηχανία. Ήταν κάτι το αποδεκτό και ίσως και ευχάριστο. Άρχισα να αισθάνομαι ότι αποζητά την παρέα μου και εγώ το ίδιο. Αυτός ο ψαρομάλλης παππούς, που θα μπορούσε να είναι πατέρας μου, είχε μία ταπεινή συμπεριφορά που με σκλάβωνε. Όσο και να προσπαθούσα να του δείξω σεβασμό και κάπως να τον κάνω να νιώσει ότι έχει περισσότερη άξια από εμένα σαν γεροντότερος, τόσο έβρισκε τρόπους να ταπεινώνεται παραπάνω. Πόσες φορές προσπάθησα να τον κεράσω μία μπύρα μα ανταπέδιδε δύο. Άκρη δεν έβγαζα και αποφάσισα ότι ήταν έτσι τα πράγματα. 
Άρχισε να μας φέρνει δώρα, λίγο Ιαπωνικό φαγητό μαγειρεμένο από την γυναίκα του, μία φορά μας έφερε κρέας αλόγου παστό το οποίο φτιάχνουν στην Οσάκα, αλλά το αποκορύφωμα ήταν όταν πήγε και ξόδεψε μία περιουσία για να φέρει σε εμένα και στο Νικολά Κόμπε Beef. Το πιο ακριβό κρέας στον κόσμο. Έφερε δύο μπριζόλες μεσαίου μεγέθους, ίσως και ο μισός μισθός ενός μήνα στην Ιαπωνία. Ο Νικολά και εγώ κοιταζόμασταν αμίλητοι. Ακόμη θυμάμαι την γεύση αυτού του γεύματος. Το μοιραστήκαμε με όλα τα άλλα παιδιά από τη ρεσεψιόν, μιας και κάποιοι δεν είχαν ποτέ δοκιμάσει κάτι τέτοιο. 
Αρχίσαμε να βγαίνουμε βόλτες. Ο Τακέο ήταν φύλακας σε ένα από τους πιο όμορφους και αρχαίους ναούς στο Κιότο. Από εκεί είχε πάρει σύνταξη. Ο ναός ήταν σχεδόν πάντα κλειστός για τον κόσμο. Είχε την πολυτέλεια να μην έχει καταστραφεί από τον βομβαρδισμό των συμμάχων στο δεύτερο Παγκόσμιο και υπήρχε ανέπαφο ακόμη το μεγάλο δωμάτιο από το οποίο πέρναγαν όλοι οι Σαμουράι και παρουσιάζονταν ένας ένας με το όνομά του στον υπέρτατο πολεμικό άρχοντα, το λεγόμενο Σογκούν και αργότερα στον αυτοκράτορα, όταν η Ιαπωνία άρχισε να δυτικοποιείται. Μας έχωσε μέσα από μία πισινή πόρτα στη ζούλα, κάνοντας πολύ μάγκικα νοήματα στους εργαζόμενους εκεί, οι οποίοι τον ήξεραν όλοι. Μας είχαν πέσει τα σαγόνια. Ο Τακέο χαιρόταν και εμείς ζούσαμε το όνειρο. Τον παρατηρούσα, είχε τόση χαρά που γινόταν τόσο χρήσιμος που σκεφτόμουν ότι θα είναι λίγο ότι και να του προσφέρω. Έσπαγα το κεφάλι μου τί να κάνω, μα λύση δεν έβρισκα. Τον ευχαριστούσα κρατώντας του το χέρι και αυτός με κοίταζε και έλεγε..
- Ντέμι τσαν...γκουντ γκούντ...με δουλεύει σκεφτόμουν...δεν εξηγείται αλλιώς. Η δοτικότητα του ανθρώπου αυτού με έκανε να ντρέπομαι για το ποιός είμαι και τί κάνω. Μερικοί άνθρωποι δεν συμφέρει καθόλου να γίνονται καθρέφτες σου...το είδωλο σου φαίνεται αποτροπιαστικό. 
Κάποια μέρα μας κάλεσε με το Νικολά να φάμε σπίτι του. Ήταν μεγάλη τιμή για εμάς. Πήγαμε. Το μικρό του σπιτάκι ήταν σε ένα μικρό στενάκι πίσω από το Hostel. Άνοιξε η πόρτα και μείναμε άναυδοι. Η γυναίκα του πίσω από ένα στρογγυλό τραπέζι γεμάτο με Ιαπωνικές λιχουδιές, μπολ, μπολάκια, πιατάκια και μπουκάλια σάκε, μα το καλό μας το φύλαγε για μετά. Φάγαμε προσεκτικά, είχα άγχος. Στην Ιαπωνία θεωρείται αγένεια να δέχεσαι πολύ τροφή, ακόμη και εάν στην προσφέρουν. Αυτό ισχύει στο Κιότο. Στην Οσάκα αυτό το έθιμο δεν είναι το ίδιο. Αλλά εξαρτάται και το άτομο που σε έχει προσκαλέσει. Τρέχα τώρα να βγάλεις άκρη, αλγόριθμος. Οπότε για να είμαι σίγουρος έφαγα μέχρι να αισθανθώ άνετα. Όλα πεντανόστιμα. Μόλις τελειώσαμε ήρθε η έκπληξη. Ο Τακέο μας έντυσε με τα παραδοσιακά κιμονό της οικογένειάς του. Ποτέ στη ζωή μου δεν έχω αισθανθεί πιο περήφανος. Στο τέλος, έβγαλε και ένα οικογενειακό Κατάνα, κειμήλιο από γενιά σε γενιά. Μόλις το έπιασα στα χέρια μου ένιωσα άλλος άνθρωπος. Πέταγα σε πελάγη ευτυχίας. Όλα όσα ήθελα να ζήσω στην Ιαπωνία είχαν εκπληρωθεί...σχεδόν όλα. Είχαμε τελειώσει το φαγητό και ο Τακέο με προέτρεψε να πάω στο Hostel με το κιμονό, αρνήθηκα στην αρχή αλλά μετά μου άρεσε η ιδέα. Η υπερηφάνεια μου με είχε συνεπάρει. Πού θα έβρισκα τέτοια ευκαιρία ξανά;
Περπάτησα μέχρι το Hostel μαζί με το Νικολά ο οποίος είχε αλλάξει. Με γυρόφερναν οι Γιαπωνέζες βλέποντας αυτό το περίεργο θέαμα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή όλα πήγαιναν καλά μέχρι που έφτασα στα σκαλιά του δευτέρου ορόφου, τα οποία προσπαθώντας να ανέβω, πάτησα το μπατζάκι του κιμονό και σκίστηκε από πάνω ως κάτω. Χλόμιασα, κάθισα εκεί ακίνητος και δεν έβγαζα μιλιά. Ο Νικολά που με ακολουθούσε γέλαγε τόσο πολύ που είχε γονατίσει στα σκαλιά και δεν μπορούσε να σηκωθεί να με βοηθήσει να μαζέψω τα αμάζευτα.Δεν νομίζω να έχω έρθει σε χειρότερη κατάσταση. Επέστρεψα στο σπίτι του Τακέο ζητώντας χιλιάδες συγνώμη, προτείνοντας να πληρώσω για την επιδιόρθωση. Δεν δέχτηκε. 
- Ντέμι τσαν....γκούντ γκούντ...
Πέρασε καιρός, τον αγάπησα πολύ αυτό τον άνθρωπο και αυτός ένιωθα το ίδιο. Μια μέρα εκεί που καθόμασταν στο μπαρ του Hostel, ο Τακέο έχασε τις αισθήσεις του και έπεσε από το σκαμπό. Γονάτισα και τον πήρα αγκαλιά. Κράτησα το κεφάλι του στο στήθος μου προσπαθώντας να τον συνεφέρω. Του πήρε χρόνο. Άνοιξε τα μάτια του κάποια στιγμή και με κοίταζε χαμένος. Κάτι δεν πήγαινε καλά. Εκεί ήταν ένας άλλος ηλικιωμένος Ιάπωνας φίλος που είχα κάνει μαζί με το Νικολά. Όταν συνήλθε και σηκώθηκε ο Τακέο μίλησε με τον άλλο Ιάπωνα εξηγώντας του προφανώς τί έχει. 
Καρκίνο...σε προχωρημένο στάδιο. Ο Τακέο είχε καρκίνο. Έπαθα σοκ. Όλο αυτό το διάστημα είχε στιγμές που τον έβλεπα να κοιτάει κάτω και να μορφάζει. Έλεγα είναι το αλκοόλ, είναι κουρασμένος. Αλλά πόναγε και δεν έλεγε τίποτα. Έπαιρνε αγωγή, έκανε θεραπείες που τον είχαν επηρεάσει. Όμως κουβέντα. Δεν ήξερα αν έπρεπε να τον θαυμάσω ή να θυμώσω. Η καταπόνηση των περιπάτων όλο αυτό το διάστημα θα πρέπει να ήταν τρομερή. Ποτέ δεν είπε τίποτα. Με ευχαρίστησε και με αγκάλιασε. Έφυγε. Τις επόμενες μέρες χάθηκε. Πέρασε ένα διάστημα. Όταν ξαναήρθε είχε αδυνατίσει. Ήταν κουρασμένος. Μα το χαμόγελο, χαμόγελο. Συνεχίσαμε να καθόμαστε μαζί στο μπαρ τα απογεύματα. Ήρθε ο καιρός να φύγω, ήρθε να με χαιρετίσει στο ξενοδοχείο. Είχε υγρά μάτια καθώς με έβγαινε από την πόρτα. Μου ζήτησε μία χάρη. 
- Θα μου στείλεις σε παρακαλώ φωτογραφίες από το μέρος που κατάγεσαι?
- Από το νησί μου? Την Πάτμο? 
- Ναι από εκεί, θέλω να δώ τον τόπο σου. 
- Ναι θα σου στείλω του είπα. 
- Μη με ξεχάσεις
- Όχι θα στείλω
Έφυγε και την επόμενη μέρα ταξίδευα. Ήρθα Αθήνα και κόλλησα εκεί. Πέρασε διάστημα να πάω Πάτμο. Όταν πια του έγραψα και έστειλα κάρτες είχε πεθάνει. Η κάρτες μου πήγαν σπίτι του, τις παρέλαβε η γυναίκα του και τις έβαλε στον τάφο του. Ζήτησε από το γιό της που μίλαγε Αγγλικά να του διαβάσουν το γράμμα. 
Ήμουν απαρηγόρητος και εκνευρισμένος. Δεν μπόρεσα να με συγχωρήσω ποτέ για την αργοπορία αυτή. Μου έγινε ένα μεγάλο μάθημα. Όταν αγαπάς κάποιον, πες το όσο είναι καιρός, ο Θεός μας δίνει ένα συγκεκριμένο περιθώριο. Έγραψα μερικές ακόμη κάρτες πιστεύοντας ότι η γυναίκα του θα τις βάλει και αυτές στον τάφο του, σαν εξιλέωση για την απέραντη βλακεία μου. 
Τον Τακέο τον φωτογράφισα κάποια στιγμή στο ξενοδοχείο και θυμάμαι ότι το πορτραίτο του έχει αποτυπώσει αυτά τα σχιστά γελαστά μάτια του, που μία μέρα θα μοιραστώ με τον κόσμο.

Γιόσι



Καθόμασταν στο μπαρ του Hostel στην Ιαπωνία μαζί συνήθως. Θυμάμαι ότι όταν έπινε ο Γιόσι, γινόταν κόκκινος. Δεν ήθελε πολύ για να μεθύσει. Μία δύο μπύρες και άνοιγε την ψυχή του. Ήταν ο πρώτος Ιάπωνας που γνώρισα ο οποίος περπάτησε την Μογγολία, ολομόναχος, μένοντας σε διάφορους καταυλισμούς νομάδων. Πέρασε Ινδία με τα πόδια και του πήρε δύο χρόνια. 
Ερχόταν στο μπαρ του χόστελ μετά την βάρδιά του και καθόταν δίπλα μου. Περίμενε να τον ''αρπάξει'' η μπύρα για να ξεφύγει και να μπορέσει να αγκαλιάσει. Έβαζε το χέρι του γύρω από τον ώμο μου και έλεγε κοφτά, Αγγλοιαπωνικά, ''Ντίμι σαν, λετς ντρίνκ''. Του άρεσε να έχει συνένοχο στο αλκοόλ, για αυτό εάν δεν έπινα, πάντα έσκαγε να με κεράσει. Δύο ώρες μετά είχε κατακόκκινα μάτια και πείραζε όλο τον κόσμο. 
Το μόνιμό του θέμα ήταν ότι του άρεσαν οι δυτικές οι οποίες όμως τον απέφευγαν. Στην αρχή δεν καταλάβαινα πολλά, θες η διαφορά κουλτούρας, θες και ο άνθρωπος ο ίδιος, όλα ήταν ρευστά. 
Όταν ερχόταν το απόγευμα και όλοι είχαμε τελειώσει την βάρδια, ερχόταν να με βρεί σε ένα τραπεζάκι που καθόμουν και σχεδίαζα. Ετοίμαζα μία έκθεση και όταν είχε δει το πρώτο σχέδιο είχε ενθουσιαστεί. Με το καιρό πήρε θάρρος και άρχισε να σχεδιάζει και ο ίδιος. Έμαθα μετά ότι του άρεσε να σχεδιάζει πολύ, αλλά δεν είχε το θάρρος. Τον πήρα μαζί μου μερικές φορές και πήγαμε σε διάφορα σημεία στο Κιότο να σχεδιάσουμε με νεροχρώματα. Μπαίναμε σε δάση με ναούς, όπου νόμιζες ότι θα πεταχτεί κάνας πρόγονος Σαμουράι. Πολλές φορές κοίταζα αυτά τα δάση που περιέβαλλαν το Κιότο νωρίς το πρωί από την ταράτσα του ξενοδοχείου και έβλεπες ένα φαντασμαγορικό θέαμα. Χιλιάδες μικρά σύννεφα να βγαίνουν μέσα από τα καταπράσινα δέντρα σαν μικρές άσπρες φωτιές. Χιλιάδες. Μερικές φορές τα χαζεύαμε μαζί. Θυμάμαι πάντα τον αέρα να περνάει απο τα μπαμπού με ένα χαρακτηριστικό ήχο. Ο Γιόσι με είχε πάει να φάμε και μικρές μαλακές ρίζες απο αυτά. Θαυμάσια...
Είχε πάντα πάνω του μία απροσδιόριστη θλίψη, τα μάτια του πολλές φορές κοίταζαν κάτω και είχες την εντύπωση ότι θα κλάψει, αναρωτιόμουν τί τον κατατρέχει αλλά δεν μπορούσα να ρωτήσω. Με τους Ιάπωνες δεν κάνεις απλή ψυχολογία φραπέ, δεν ρωτάς, δεν αντιλαμβάνονται τον πόνο όπως εμείς. Δεν μίλαγα, φανταζόμουν ότι έχει βρει την βολή του με εμένα και απλά περπατάγαμε μαζί την ζωή στο Κιότο. Του άρεσε και η κιθάρα, γρατσούνιζε, αλλά μετά τις δύο μπύρες ήταν εργαλείο ξεκούρασης πια, κάτι σαν χέρι πολυθρόνας. 
Μια μέρα, μετά από καιρό, μου είπε την ιστορία του...η μάνα του ήταν άρρωστη, είχε κάποια σπάνια ασθένεια και δεν μπορούσε να γιατρευτεί. Ότι μπορούσε έκανε, αλλά δεν έφταναν. Όταν πήγαινε στο χωριό του, ολόκληρο ταξίδι από το Κιότο, πέρναγε όσο πιο πολύ χρόνο μπορούσε μαζί της. Για τον πατέρα του δεν μου μίλησε ποτέ. Η θλίψη του, μαζεμένη μέσα του, του έτρωγε τα σωθικά. Είχε δύο μεγάλα μάτια και μία ίσια ψιλογαμψή μύτη. Μαλλιά μαύρα και βελονέ σαν αχινού. Η ανημποριά να γιατρέψει την μάνα του, ή τουλάχιστον η αδυναμία της κοινωνικής του θέσης, μη μπορώντας να μαζέψει περισσότερα χρήματα, τον έκαναν να υποφέρει. 
Πέρασε ο καιρός και έπρεπε πια να φύγω από την Ιαπωνία, είχα περάσει Κορέα και είχα ξαναμπεί Ιαπωνία δεύτερη φορά και το αλλοδαπών θα με γράπωνε στα σύνορα. Αποτέλεσμα να σου βάλουν σφραγίδα στο διαβατήριο και μετά δεν ξαναμπαίνεις Ιαπωνία για 10 χρόνια. Δεν ήθελα να το ρισκάρω. Άλλωστε ο δάσκαλος που είχα στην Ιαπωνική τοξοβολία προετοίμαζε τα χαρτιά μου και πίστευα ότι θα ξαναέρθω πίσω σύντομα. Εκείνες τις μέρες ο Γιόσι ήταν στεναχωρημένος. Εγώ δεν μιλιόμουν επίσης. ¨Ένα μεσημέρι έρχεται και κάθεται δίπλα μου σε ένα τραπεζάκι έξω από το μπαρ. Είχε ένα πανί με Ιαπωνικά σχέδια τυλιγμένο. Μου το δίνει και μου λέει ''αυτό είναι για εσένα''.
-Τί είναι αυτό...τον ρώτησα
-Άνοιξέ το να δεις
Άνοιξα το πανί και μέσα ήταν δύο ξυλάκια ''hashi'' για φαγητό από μπαμπού, πανέμορφα. 
-Τί είναι αυτά...δεν πιστεύω να πήγες να ξοδεύτηκες? Αυτά κοστίζουν μια περιουσία
-Όχι...απάντησε, εγώ στα έφτιαξα
-Φτιάχνεις και τέτοια? Μα είναι θεσπέσια
Ο Γιόσι κοίταζε τα ξυλάκια και εγώ αμήχανος το Γιόσι. Πέρασε λίγη ώρα και μου είπε την ιστορία των μπαμπού.
Κάποια περίοδο είπε, έφυγα από το σπίτι. Περιφερόμουν στην Ιαπωνία και έψαχνα να βρω κάτι να κάνω. Πέρασε διάστημα έτσι όπου βρισκόμουν από δώ και από κει. Κάποτε, πέρασα από ένα χωριό, είχε εκεί ένα τεχνίτη μπαμπού που έμενε σε μία καλύβα δίπλα σε ένα ποτάμι. Μπήκα στο μαγαζί και άρχισα να χαζεύω. Όλα μου άρεσαν. Μετά από λίγο εμφανίστηκε ο τεχνίτης. Του είπα την ιστορία μου και κάθισε για λίγο σκεφτικός. Μετά μου λέει
- Θές να μείνεις μαζί μου να σου μάθω την τέχνη? 
- Σάστισα λίγο...θυμάμαι να μου λέει...αλλά απάντησα σταθερά...Ναι θα μείνω
Πέρασε 6 μήνες εκεί, ίσως και χρόνο, έμαθε την τέχνη και έγινε πολύ καλός τεχνίτης. Έτσι, πήγε και αγόρασε μπαμπού και μου έφτιαξε αυτά τα ξυλάκια. 
- Θα μου δώσεις μια υπόσχεση? Με ρώτησε στο τέλος
- Αν μπορώ...γιατί όχι?
- Θέλω από εδώ και πέρα, όποτε τρως Ασιατικό, ή μερικές φορές ότι και να τρως να χρησιμοποιείς τα ξυλάκια μου. Θέλω να θυμάσαι το φίλο σου το Γιόσι. 
Μου σηκώθηκε το κανί, τί να απαντήσω, ήθελα να τον αγκαλιάσω μα κρατήθηκα. Οι άνθρωποι είναι ικανοί με μία πράξη να σε κάνουν χιλιάδες κομμάτια. 
- Ναι Γιόσι, θα το κάνω, στο υπόσχομαι. 
Έφυγε για να πάει στη ρεσεψιόν όπου δούλευε και εγώ έμεινα να κοιτάω τα ξυλάκια. Πέρασε ο καιρός και Ιαπωνία δεν ξαναγύρισα, δεν με άφησαν. Του έγραφα εκεί στο ξενοδοχείο και απαντούσε ανά καιρούς. Μετά άκουσα ότι τσακώθηκε με κάποιον πελάτη μία μέρα και απολύθηκε. Έχασα τα ίχνη του. Αλλά τα ξυλάκια του μου θυμίζουν ένα εξαιρετικό άνθρωπο. Λυπάμαι που από τον άνθρωπο αυτό έβγαλα μόνο ένα πορτραίτο...αλλά πιστεύω ότι είναι αρκετό.